งดงามครับ ชอบต้นข้าว

เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ

เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน

ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน

เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว

จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว

จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ

เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเป็นกิน

น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง และน้ำแรงอันหลั่งริน

สายเลือดกูทั้งสิ้น ที่สูซดกำซาบฟัน

ดูเก่าไปแต่ชอบครับ

บทกวีบทนี้แต่งโดย จิตร ภูมิศักดิ์ (2473-2509)

สวัสดีค่ะ คิดถึงชาวนามากค่ะ

สวัสดีค่ะ

ตามมา ขอบคุณ....

ขอบคุณฟ้า..ดิน...น้ำ..และอากาศ

เป็นเหมือนญาติ..ดูแลข้าว..จนเติบใหญ่

พระคุณข้าว...และชาวนา...นั้นมากมาย

งามค่ะ..เห็นแล้วสดชื่น

แม้จะมีปู่ย่าตายายเป็นขาวนาแต่ก็ทำนาไม่เป็น

เพราะเติบใหญ่ในสังคมเมือง

แต่ในส่วนตัวเราก็คือลูกหลานชาวนา

ขอบคุณชาวนา..รักชาวนาจริงๆ

• แบบนี้จะมีให้เห็นอีกนานเท่าไรคะ
• หมู่บ้านที่พี่คิมอยู่...มีคนเล่าว่าเดิมเป็นท้องนาที่เป็นทำเลทอง ได้ผลปีละมาก ๆ
• แต่ปัจจุบัน  เป็นหมู่บ้าน เป็นสถานที่สร้างอาคาร สถานที่ราชการ ร้านอาหาร ร้านค้ามากมาย
• ดูภาพ..อ่านบันทึกแล้ว  ได้รู้บุญคุณของแผ่นดิน บุญคุณของชาวนาที่มีข้าวให้เรากิน  แต่หลาย ๆ คนไม่เลือกกินข้าว  กลับไปให้ความสนใจกับอาหารอื่น ๆ แทน

สวัสดีครับอาจารย์  เมื่อตอนเด็กๆ ก็เคยเลี้ยงควาย ใช้ควายไถนา  ลากข้าว  นวดข้าว....ชาวนาลำบากมากครับ

มาทักทายครับ สมัยเรียน ตอนออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท สันทนาการค่าย ทุกคนต้องร้องเพลงนี้ได้ และนำชาวค่ายร้อง ก่อนกินข้าวทุกมื้อ เพื่อระลึกบุญคุณของชาวนาที่อดทนสู้แดดฝน ทำนา ให้เรากิน 

ผมนำรูปมาฝากตอน เข้าร่วมกิจกรรม หว่านข้าว ที่แปลงนาสาธิต ของมหาวิทยาลัย เมื่อเดือน ตุลาคม 51 ที่ผ่านมาครับ

ผมตกที่สำคัญไป สันทนาการค่าย ทุกคนต้องร้องเพลงนี้ได้ เพลงนี้ คือ เพลง เปิบข้าว ของ จิตร ภูมิศักดิ์  ขออำลา ไปนอนก่อนครับ ...

มาเกี่ยวข้าวด้วยคนครับ