อาลัยแม่ เมื่อวันที่  9 พฤศจิกายน 51

*แม่เปรียบเหมือน  โซ่ทอง คล้องชีวิต   ผู้ลิขิต  แต่มแต้ง   ให้แดงขาว

ปั้นลูกยา  จากดิน  ขึ้นสู่ดาว   งามวับวาว  เกิดสะเก็ด   เพชรพรรณราย  

  *เมื่อสุกใส  ใยเล่า  จึงต้องจาก  ใยต้องพราก  จากลูกไกล  ลูกใจหาย

ทิ้งความฝัน หวังแม่ชม กลับมะลาย แสนเสียดาย ความหวังต้องพังครืน

*ขอให้แม่ไปดี  ที่สุขสันต์       จงลืมวันทิ้งใจร้าว  ห่างหายฝืน

ว่าเกิดขึ้นก่อน   ตั้งอยู่  มลายคืน  ไม่บังอาจ  ฝ่าฝืนใน  โชคชะตา

*กว่าลูกๆ  จะสำนึก  พระคุณท่าน   ช่างเนิ่นนาน คราชีวา  ลาลับล่วง

กว่าจะม้วย  จนแทบแย่  สิ้นแดดวง  ครานั้นลูก จึงห่วง เอาใจใส่ ในกายา

*ไม่เคยคิด  รอให้ตาย  จึงกลายใกล้  เป็นศพไป  จึงรู้บุญ  รู้คุณค่า

เมื่อแม่อยู่  ลูกดูแลท่าน ด้วยศรัทธรา เพื่อทดแทนคุณ เทพเทวามารดาเอย

 เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นของธรรมดา  แต่ถ้าหากว่ามันมาเร็ว  บางครั้งรับไม่ทัน  แต่ทุกอย่าง  ขอให้ตั้งสติ  เข้มแข็งเข้าไว้  จึงขอให้ทุกคน สร้างความดีไว้  เพราะจากไปเอาอะไรไปไม่ได้  สิ่งที่เหลือไว้ก็คือความดี เท่านั้นอยากชมภาพ เปิดดูที่ไฟล์อัลบั้ม ด้านหลังบล็อกนี้ มีอะไรซ่อนอยู่ หลายเรื่อง