ไปภูเขาหน้าร้อนเนี่ยนะ ร้อนตายเลย -*- เสียงบ่นเมื่อข้าพเจ้ารู้ว่า โครงการพัฒนาบุคลากร ของหอสมุด จะไปที่ บ้านวังน้ำเขียน รีสอร์ท โคราช(จ.นครราชสีมา)

วันที่ 5 มี.ค. 51 เวลา 3.45 รถบัสมหาวิทยาลัย ก็เคลื่อนที่ออกจาก ม.นเรศวร ส่วนสนามบิน ช้ากว่ากำหนดเดิม เป้นเวลา 15 นาที แต่ก็นับว่าเป็นการเดินทางที่ ช้ากว่ากำหนดน้อยที่สุดในรอบ 10 ปี (ขอปรบมือให้กับสมาชิกทุกท่าน คร้าบบบบบ) แต่ที่น่ายินดีที่สุดปีนี้ เรามี รองศาสตราจารย์ ดร.ถาวร สายสืบ ร่วมเดินทางไปกับเราด้วย อิอิ ขอบอก งานนี้ตั้งใจจะไป ดูดวิชาการถ่ายรูปและมุมกล้องสวยๆ จากอาจารย์อย่างเต็มที่ ว่ะฮ่าฮ่า แต่เอาเข้าจริงกลับแทบไม่ได้ศึกษาเลย เพราะตารางการทำกิจกรรมยาวเหยียด 24 ชั่วโมงต่อวัน(ด้วยจรรยาบรรณ ข้าพเข้าไม่อาจเปิดเผยรายละเอียดของกิจกรรมต่างๆ ได้)

เอาล่ะไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วก็ถือว่าเดินทางถึงบ้านวังน้ำเขียวรีสอร์ท กันเลยล่ะกัน ก้าวแลกที่ลงจากรถ โอ้ ลมเย็น อากาศสดชื่น แต่สิ่งที่หน้าเศร้าใจเมื่อหันไปมองตามภูเขารอบๆ คือ สภาพของภูเขาหัวล้าน ทำไมต้นไม้มันหายไปหมด? เมื่อย้อนนึกกลับไป นับตั้งแต่เข้าสู่เขต วังน้ำเขียว สองฝากถนนก็เต็มไปด้วยรีสอร์ทที่กำลังพัฒนา! คิดแล้วเศร้า ข้ามไปดูภาพบริเวณรีสอร์ทบ้านวังน้ำเขียวกันดีกว่า

หลังจากพักผ่อน กันอย่างเต็มที่ ก็ถึงเวลาวิชาการกันเสียที ด้วยเรื่อง "การพัฒนากระบวนการคิด" โดย นาวาโทหญิง ดร.ศิริกัญญา ฤทธิ์แปลก

แต่เนื่องจากข้าพเจ้ามันสมองไม่ค่อยดี จึงคืนความรู้ที่ได้รับเกือบทั้งหมดให้แก่ท่านวิทยาการ ทันทีหลังจากจบการบรรยาย แฮะๆ สัญญาว่า คราวหน้าจะตั้งใจให้มากกว่านี้คร้าบบบบบ

17.00 หลังจากจบการฝึกอบรม ก็มีกิจกรรม แตะบอลระหว่างทีมขิงแก่ กับ ทีมพลังหนุ่ม ผลปรากฏว่าทีมขิงแก่อาศัยสภาพสนามขนาดไม่เกิน 60 ตารางเมตร เอาชนะไปได้ 1-0 (ไม่มีภาพประกอบนะครับมีแต่ภาพทัศนียภาพยามเย็น)

เช้าวันต่อมา มีกิจกรรมโยคะ ยามเช้า ตอนแรกที่โหวตให้มีกิจกรรม มีคนยกมือ(คิดในแง่ร้ายก็ ยกมือเอาใจนาย) กันเป็นสิบ แต่เอาเข้าจริง มีอยู่ 5 คน หึหึ

หลังจากยืดเส้นยืดสายด้วยโยคะ กันพอสมควรแล้ว เดินทางไปชม ดอกหน้าวัวและไร่องุ่น(ต้องขออภัยที่ ข้าพเจ้าความจำสั้นมากๆ เลยจำไม่ได้ว่า สวนที่ไปชื่ออะไร แต่อยู่ห่างจากบ้านวังน้ำเขียวรีสอร์ทไม่เกิน 500m)

แป้บๆ ก็ ผ่านไป 2 วัน ถึงเวลาบอกลากันเสียที บ้านวังน้ำเขียว แต่เรื่องมันยังไม่จบง่ายๆแบบนั้นเพราะขากลับเรายังตั้งใจจะไปสักการะย่าโม แต่เนื่องจากอากาศร้อนและต้องเดินจากจุดจอดรถเป็นระยะทางไกลจึงยกเลิกโครงการนี้(เปลี่ยนเป็นขับรถผ่านและยกมือไหว้แทน)จากนั้นไปแวะชมเครื่องปั้นดินเผาด่านเกวียนเป็นสถานที่ต่อไป

สุดท้ายขอจบการเดินทางครั้งนี้ด้วยรูปตะเกียงที่ถึงแม้จะเต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม แต่ตะเกียงก็ยังคือตะเกียงที่ยังส่องแสงให้ความสว่างในความมืดมน ได้เสมอ

ขอบขอบคุณทุกท่านที่ พยายามติดตามดูหรืออ่านบทความของผมจนจบ และพบกันอีกครั้งเมื่อผมมีเงินเที่ยวอีกที -*- ขอเชิญร่วมบริจาคเงินเข้ากระเป๋าผมเอง ได้ที่ ................(ล้อเล่นนะคร้าบบบ)